zaterdag 21 juli 2018

L' Onion fait la farce...

De Rode Duivels slaan enkele weken na elkaar de handen in elkaar en geven het hele land een super goed gevoel. Zelfs met een derde plaats. Zo leek het mij alvast vanop enige afstand. Eén week later, op onze nationale feestdag notabene, rijden een handvol Belgische coureurs mekaar de stokken in de peperdure carbonwielen en op die manier een mogelijks zwart-geel-rode dagzege in de Tour naar de verdoemenis. De voetbalcoach heeft het heel die tijd moeten bekopen en kreeg voortdurend verwijten naar zijn hoofd. Foute selectie, zwakke opstelling, verkeerde keuzes, gebrek aan tactisch inzicht... Maar vandaag hoor ik met geen woord reppen over hoe Belgische renners tijdens de laatste dertig kilometer van de koers een landgenoot de overwinning misgunnen. Ze willen het niet gezegd hebben op sporza. Maar wel op npo 1, "den Hollander" natuurlijk. Die wist het meteen, met zeven landgenoten in de lange ontsnapping en nog voor Stuyven alleen weg was:"Als het Belgische feestje vandaag nog verstoord wordt, dan kan het alleen maar door de Belgen zelf zijn..." Ploegbelang primeert natuurlijk!?  Oh ja, is dat zo? Elke dag opnieuw zie je gasten voor eigen glorie gaan. Met dank aan De Gendt en Gilbert. Toespraak van onze koning vol voetbalmetaforen kwam blijkbaar een dag te vroeg. Zo verschillend kunnen sportbelangen zijn...

donderdag 19 juli 2018

Verkoeling gezocht....

Het heeft geen moeite gekost, maar wel organisatie en discipline: tijd vinden om al die Duivelse wedstrijden te volgen in de eindfase van het WK terwijl we een tweeweekse rondreis maakten doorheen Lapland. Door het oog van de naald na een prachtige partij tegen Japan, dat zagen we nog op eigen bodem. De overwinning tegen Brazilië beleefden we al mee in Zweden,  terwijl we de halve finale tegen de Fransen meepikten op Noord-Noors grondgebied. Tenslotte was er die wedstrijd om de bronzen plak die gewonnen werd tegen een stelletje al te overmoedige maar ook uitgebluste Engelsen. Dat laatste zagen we dan weer gebeuren in Finland. Proficiat Rode Duivels! Het smaakt naar nog...

Uiteraard waren het niet deze voetbalmatchen die ervoor zorgden dat U weer een paar weken gespaard bleef van mijn blogistieke strapatsen. Het waren de reis, the journey, de daytrips en de bijhorende belevenissen die mij als naar gewoonte deden besluiten om pas achteraf de indrukken te filteren, wat foto's te selecteren en U derhalve een gekuiste versie van mijn reiservaringen aan te bieden. Ook nu weer in een korte reeks en rond eenzelfde thema. Ik zoek nog even naar een gepaste titel voor de serie, én naar wat verkoeling om mijn gedachten zo helder mogelijk te formuleren. Een verfrissende avondwindje kan al wonderen doen. Bij deze bent U ook meteen gewaarschuwd: heer Polo is terug in het land. Met alle mogelijke gevolgen van dien. Juist op tijd ook om een spannende Tour-etappe mee te pikken. Mijn eerste dit jaar, en al direct met aankomst op de Hollandse Berg. Verkoeling verzocht...

dinsdag 3 juli 2018

Vakantie: tijd vrijmaken...

(Voor zij die meenden dat het hier alleen maar cynisch en sarcastisch aan toe kon gaan een wellicht onverwachte wending. Als het goed is zeg ik het ook, en nu was het dus "goed"...)

Samenvatting  België-Japan op WK voetbal 2018:

1ste helft:
 weinig te beleven, nog minder te zien en op mijn honger gebleven

2de helft:
48'   0-1   "Zie nu, dat moest ervan komen..."
52'   0-2   "Lap, boeken toe zeker...?"
69'   1-2   De broodnodige aansluiter. Zou het dan toch niet gedaan zijn?
                Vertongen: "Was niet de bedoeling, blij dat ik de bal nog zag komen. Beetje geluk gehad..."
74'   2-2   Straffe dribbel en voorzet Hazard, ook Fellaini kopt er een binnen.
                Deze keer wel zo bedoeld. Sjieke goal. En nu doordrukken...

                En dan duurt het heel lang, we maken ons klaar voor de verlengingen.
                4' extra tijd

93'32"     Mooiste voetbal-fastbreak ooit: Courtois, De Bruyne, Meunier, overstapje Lukaku, Chadli  
               Want zei Rik De Saedeleer ooit: "15 seconden is genoeg..."
               Dit is nog straffer: binnen de 10 seconden aan de overkant, 4 ½  stations en 3-2

Planning even bekijken: 6 juli om 20.00 uur: Brazilië-België
Daar zullen we tijd voor moeten vrijmaken.

zondag 1 juli 2018

Bloedhete valreep...

Net als vorig jaar rond deze tijd moeten we ons doorheen enkele dorre en meer dan warme weken worstelen.  Heb mijzelf streng toegesproken om in deze de neiging tot domweg kopiëren te weerstaan. Een "copy-paste" van het toenmalige Konijnen op het droge lag zomaar voor het grijpen. Niet gedaan dus, en mijn dierbaar lezerspubliek gespaard. Het zou toch weer over een bruingeel zomergazon gaan, en hoe ik daarmee wél kan leven. Wat dat betreft zal de natuur zich hier te lande wel herstellen. En anders is er altijd nog die andere kant van de heuvel, waar het gras... Inderdaad, net als de cover van mijn laatst gescoorde bibliotheekboek. Was op zoek naar een klein formaat om vlot in de reistas te stoppen. Alfabetisch begonnen en bij de "B" al meteen prijs. James Baldwin. Naam van de schrijver deed (heel in de verte) een belletje rinkelen. En ook de info op de boekenflap sprak me wel aan. Ben er alvast aan begonnen, en de eerste twee kapittels klinken veelbelovend. De rest kom ik in noordelijker oorden wel te weten. Op een queeste naar de broodnodige verkoeling? Net op tijd, oftewel: op de bloedhete valreep...

donderdag 28 juni 2018

De Pap in De Mondt...

Het hele WK-gedoe heeft me nog niet echt weten te boeien. En neen, ik spreek mij al lang niet meer uit over de kwaliteit van het geleverde voetbalspel. Daarvoor ken ik er te weinig van en aan interesse ontbreekt het mij totaal. Ik laat me ook niet meer zo gauw op sleeptouw nemen door commentaren en analyses. U kent mij wel beter: die hele handel wordt oordeelkundig weggezapt of uitgezet. En dus zit ik op "hopeloze donderdag" aan het blogklavier. Ook niet zo'n hoogstaande bezigheid, maar toch. Alleszins beter dan de door een achterhaalde competitieformule zinloos gemaakte matchen van vandaag. Het failliet van het FIFA-WK. Oubollige onkunde zorgt ervoor dat op dit moment Engeland en België een statisch potje paso doble staan op te voeren rond een stilliggende bal. Dat vind ik het aankijken niet waard. Hoe ik er dan een oordeel over durf te vellen? Ik zie net deze foto verschijnen tijdens het rustverslag op de website van Sportwereld.be. Deze klucht wordt opgevoerd voor heel veel geld. Daar draait het in wezen alleen maar om. Oh ja, ook poen neerleggen om zoals eerder deze week een suf gesnoven Maradona op de eretribune te mogen etaleren. Decadentie ten top. Maar goed, terug naar 'onze' Rode Duivels. Denk dat ze het deze keer echt goed gaan doen. Zo goed zelfs dat ze al bezig zijn om de competitie-formule van het WK op te blazen. Nog een paar stappen verder, en The New York Times zou er wel eens dicht bij kunnen zijn: "Existentiële crisis dreigt als België wereldkampioen wordt." De existentie van het wereldwijde voetbal in hoofde van de FIFA staat dan inderdaad op het spel... Hoe zwak kan je jezelf maken door halsstarrig vast te blijven houden aan een voorbijgestreefde organisatie. Hier en daar een zweem van aanpassing, gebaseerd op reglementen en structuren uit andere sporten. Maar helemaal niet aangepast aan de voetbalrealiteit. En het kan zo simpel zijn. Doe na de poulefase de resterende ploegen opnieuw in twee potten. De acht hoogst geplaatsten  in de ranking in pot 1, de volgende in pot 2. Krijg je weer een beschermde loting zoals voor de poules. En dan gewoon verder met rechtstreekse uitschakeling. Gedaan met hopeloze karikatuur-matchen, nep klasseringen gebaseerd op Fair-Play, en doe er ineens ook maar een klok met reële speeltijd bij. Potje komedie bij een zogezegde blessure: klok stil, en geen flauwe kul meer. Extra speeltijd inlassen om de Duitsers nog te laten winnen lukt blijkbaar niet altijd. Diesmal haben sie es nicht geschafft...

Zo ziet u maar, zonder dat het mij enige moeite heeft gekost nam ik deze hindernis. Geen last van verveling of ergernis. Integendeel: ik mocht het heerlijk van mij af schrijven. De kluchtzangers van de FIFA gaven mij de pap in de mondT om de hele boel op licht cynische wijze te fileren. Waarvoor dank...

dinsdag 26 juni 2018

Tevreden met wat we hebben...

Het is afgelopen zaterdag dus 5-2 geworden. Genoeg om voetbalminnend België even op z'n kop te zetten. En voldoende om mij weer enkele dagen blogwaarts te laten denken. Tussendoor las ik nog een boek. LELYSTAD door Joris van Casteren. De hoofdstad van Flevoland, Nederlandse polderprovincie veroverd op de Zuiderzee. Het verhaal van een mislukte utopie. Voorgeschoteld als een ideale wereld, maar waar de samenleving blijkbaar meer barsten vertoonde dan er door een gemeenschap kunnen verdragen worden. Een kaal verhaal in een dorre vertelstijl. Verslaggeving van hoe het allemaal fout liep. Een stoomtreinverhaal vol uitzichtloze troep. De nieuwbouwstad uit de jaren '70 waar de schrijver als opgroeiend kind en jongere alle confrontaties moest aangaan. Bij het lezen zag ik in diezelfde periode onze eigen Polderstad ontstaan. Op veel kleinere schaal, gelukkig. En toen dat zelfs niet lukte werd het project gehalveerd, maar op die manier wel afgewerkt. Daardoor is het hier leefbaar gebleven. En hebben we er met "De Hobokense Polder" een schitterend recreatiegebied bij gekregen. 

Maar er was vorige week ook een merkwaardig tweeluik dat zich aanbood. Neen, niet dat er op één dag twee exceptioneel en in het oog springende voetbalwedstrijden te bekijken waren. Wel stonden in één en dezelfde week twee uitstappen met op rust gestelde ex-collega's op het programma. Eerst met de Pito-plussers, zij die net als heer Polo in Stabroek hun boterham verdienden. Op dinsdag trokken we naar Lier. Stad van de Schapenkoppen, Louis Zimmer en de Fé. Een geleide stadswandeling, een boottochtje op de Binnen-Nete en een bezoek aan de Zimmertoren. Het is niet eenvoudig om de organisaties van de vorige generatie te evenaren, maar deze dag mag als een geslaagde doorstart van de Plus-werking beschouwd worden. 

Twee dagen later was het de beurt aan La Pola om de kar voor een laatste keer te trekken. Zij zorgde ervoor dat we met haar kompanen van het St Elisabeth-instituut een geleid bezoek konden brengen aan het Nieuwe Havenhuis van Antwerpen. Een hoogstandje van moderne architectuur in een ontwerp van Zaha Hadid. Vorig jaar had ik er al een fietstocht voor over om buitenom een hele reeks foto's te gaan maken. Deze keer kregen we de binnenkant van de glazen bovenbouw voorgeschoteld. Zeer informatief en met een fors Antwerpse slag gebracht door een lokale gids. Heb er weer heel wat van opgestoken, en mijn fotografisch hartje opgehaald aan de bij wijlen zeer aparte vormgeving. Op naar meer... of toch maar tevreden met wat we hebben?

zaterdag 23 juni 2018

Toch blijven lezen...

En weer komt de stilte aan bod. Geen kat op straat. Een half uur vòòr de match klitten de massa's bijeen op dorps- en andere pleinen. Op reuzenschermen zal te zien zijn hoe 'onze jongens' het er vanaf brengen in Moskou. Voor velen een hoogmis in hun supportersbestaan. Ze willen er allemaal bij zijn. De rest zal dan wel thuis of bij vrienden voor de buis zitten. Braziliaanse toestanden, hé Bieke. Daar kan je tijdens de matchen van de Seleçāo Brasileira ook in je blote kont over straat lopen. Het enige wat ik nu nog hoor is af en toe een snel optrekkende auto. De chauffeur is wellicht te laat vertrokken en geeft nu volgas om tegen overdreven snelheid door de bebouwde kom te sjezen. Hopelijk haalt hij de aftrap nog. Voor mij hét moment om nog een blogske te plegen. Het raam staat open en dus hoor ik het wel van de buurmannen als er iets te beleven valt. Dan heb ik nog al de tijd om af te dalen en de zesde, zevende en achtste herhaling van de desbetreffende fase te bekijken. Oh ja, La Pola zit wel op de eerste rij...


Wat het lezen betreft wél weer een aanrader: BROOD van Elvis Peeters. Ben deze keer eens zelf op zoek gegaan in onze plaatselijke bibliotheek. En zonder enige voorkennis dit exemplaar uit het rek van recente aanwinsten geplukt. Zeer intense roman over het leven van een jonge vluchteling in ons hedendaags Europa. Laat zich lezen als een trein en palmde mij al even snel helemaal in. Het kan echter geen kwaad om wat afstand te nemen van de verhaallijn. Dat deed ik pas enkele dagen nadat ik het boek uit had. De inhoud zet alleszins wat in gang, en helpt om de hele problematiek onder ogen te brengen. Maar de manier waarop de schrijver doorheen de verschillende momentopnames naar de diepe zielenroerselen van de hoofdpersoon peilt komt na verloop van tijd wat eenzijdig over. Misschien te weinig 'botsing van ideeën'. Toch was het  een zeer waardevolle leeservaring. De gevoelens die het verhaal bij mij los weekte ervoer ik enkele dagen later terug via de inval van het ochtendlicht op deze nr 10 uit de serie Migration van Olivier Brunot. Inderdaad, ten huize Polo aan de muur...

(Bij afronding van deze bijdrage moet ik heel deemoedig mijn ongelijk bekennen: de match is blijkbaar wel het aanzien waard, en "we" staan 3-1 voor bij de rust. Tegen Tunesië, juist...)