zondag 19 mei 2019

Stilte en geen woorden voor...

één jaar geleden
dag op dag
verlies van een kind, mijn kleinkind
ongeloof, woede, pijn, verdriet
afscheid in familiekring
een jaar lang rouw
het is vaak stil in huis

één week geleden
een oorverdovend stille mars
ongeloof, woede, pijn, verdriet
weer een kind, een kleinkind

twee keer, twee keer anders
maar twee keer
stilte na de storm


Vecht, worstel en wring om gevoelens van verdriet in taal te gieten. Schiet tekort, het wil niet echt lukken. Het afscheid toen, het grote gemis en opnieuw die herinnering. Wou dat ik het schrijven kon, kort en klaar als in een emoticon-van-duizend-woorden.  Woorden doorheen wankele akkoorden, en zing. Bezing. Geef uitdrukking aan, verwoord en verwerk. De weg naar aanvaarding ook, maar niet te snel of al te overhaast. Erken de momenten van verdriet en geef ze de ruimte. "Lieve Niké, we missen je zo."
En in die leegte een glas water op de hoek van de tafel. Het is halfvol. 
Nog of weer halfvol, dan is er hoop...

woensdag 15 mei 2019

't Ging weer hard...

Met Sint Bonifatius is zopas weer de laatste ijsheilige gepasseerd doorheen ons lage landje aan de zee. Een zee die ondanks haar klimaat temperend vermogen toch niet heeft kunnen voorkomen dat hogergenoemde samen met zijn maten Mamertus, Pancratius en Servatius de voorbije dagen voor lokale nachtvorst heeft gezorgd. Maar dat is enkel voor zij die van vroeg opstaan houden, niet voor mij dus. Heb het enkel van horen en kan daar dus weinig meer over zeggen. Kies dus voor zwijgen, da's "goud". Wat niet betekent dat er helemaal niks te vertellen valt. Integendeel, het ging hard de afgelopen week...

We beginnen met een bezoek aan de Koekenstad met PitoPlus2.0, een stelletje ongeregeld dat in een vorig leven veelal present tekende in een gezamenlijk onderwijsinstituut ten noorden van 't Stad, vlakbij wat men tegenwoordig Antwerps havengebied noemt. Op nauwelijks een steenworp afstand van Terminal K1742, u weet wel...
We namen eerst een duik in de Antwerpse ruien. Niet al te letterlijk, maar toch. De verhalen, de blubber en de onmiskenbare geuren zorgden voor een beklijvende ervaring. Twee volle uren in de onderbuik van de oude stadskern met een gids die zich niet te beroerd voelde om Aquafin en de huidige afvalwaterscheiding op de humoristische korrel te nemen. Een belevenis op zich om er met onze gerubberlaarsde voeten doorheen te ploeteren. Na de middagpauze met een bagel in The Shack, een geleid bezoek aan Sint Paulus. Bij de Veemarkt, in hartje Schipperskwartier. Schitterende laat-gotische kloosterkerk van de Dominicanen. In 1968 geteisterd door een zware brand. Genre Notre Dame. De brand, wel te verstaan.  Kunstwerken gered door parochianen, hoertjes uit de omliggende straten incluis. Het duurde twintig jaar voor er weer een dak op lag, maar nu is het opnieuw een parel aan de stadskroon. Zeker een gegidst bezoek waard. Inderdaad: een aanrader!!
Verder zat er die langverwachte "50 jaar Rethorica 1969"-reünie  in het activiteitenpakket. Op de 90ste verjaardag van pater Vercammen nog wel. Die kon er zelf niet bij zijn wegens te druk met andere festiviteiten. We hebben aan hem gedacht en ontelbare anekdotes opgehaald. Merci Peet, Herman, Theo, Piet, Eric, Hugo, Patrick, André, Fons en Rick om de al dan niet lange weg naar Essen en onze Rommeshoef te hebben afgelegd.
Na 25, 40 en 50 hebben de aanwezigen eenparig beslist om de eerstkomende verzameling op 55 te houden. Kwestie van geen al te grote uitval te riskeren bij een volgende oudstrijdersbijeenkomst. Last but absolutely not least dient een korte uitstap naar Luxemburg vermeld. Elsa, onze huissculpteuse, werkt aan een project in Kehlen. Expo even meegenomen, wandeling door Lux City, paar keer lekker gegeten, kasteel van Vianden bezocht en ook de nodige gekke bekken getrokken. Altijd een heerlijk weerzien met haar en Albert. Om het geheel af te ronden in stijl zijn we op de terugweg nog binnen gesprongen in ons eigen Belgische Euro Space CenterOm van de kleine dingen in het leven te genieten moet ge niet altijd naar de maan of Mars.  Transinne, een dorpje in Belgisch Luxemburg, is blijkbaar al ver genoeg...

zaterdag 11 mei 2019

Wat april mij bracht......

Eind vorige maand stonden deze beelden in de wachtrij. Van wat april had achtergelaten op mijn netvlies. Voer voor deugddoende herinneringen. Een zondagse familiewandeling tussen de Haspengouwse appelbloesems. Nog net op tijd. Geluk én weergoden waren met ons. In overdrive zelfs, we beleefden een hoogzomerse dag in april. Als dat nog niet bestond, dan weten we vanaf nu wel beter. Zweten en puffen op de boomgaardhellingen, bijtijds wat schaduw opzoeken en zeker genoeg drinken. Water...
Zomer in april is als strovuur. Kan snel hoog oplaaien, maar vaak dooft het al even rap. Dat bleek ook zo tijdens een weekje "er-gewoon-even-tussenuit" in De Haan aan Zee.  Niks meer te heet, wolken bij de vleet. Wind en af en toe wat regen. Wat mag een Belgische toerist in eigen land nog meer verlangen? En weer wandelen: doorheen de bossen, in Oostende, maar vooral langs het strand. Uitwaaien als in ver vervlogen tijden, ondertussen kijkend naar de zee, de golven, de wolken. En de strandpaal, de laatste  van een uitstervend ras? 

Terug thuis, eerste ochtend in de Polder. Massa's regenwater van de voorbije dag en nacht zoeken hun weg hogerop. Nevels à volonté en grijze lucht alom. Was dat al een voorteken van somberder tijden? Heb er toen niet echt bij stilgestaan. Laat liever geen doemdenken toe, maar het is een feit dat de boel er sindsdien niet aangenamer op geworden is. Hoofd boven water en de blik vooruit, met af en toe een oogje op deze rustgevende natuurfoto's. Het lost eigenlijk niks op, maar geeft me wel weer  ademruimte. Opnieuw op naar mei...

maandag 6 mei 2019

R.I.P. Julie Van Espen

Wat een gruwel. Het feit op zich dat dit meisje vermoord werd en ouders voor altijd verder moeten "zonder". Maar bovendien de omstandigheden waarin dit "kon" gebeuren. Of justitie er in onze zogezegde rechtstaat weer een spelletje van mag maken. Los van het feit of de verdachte ook de werkelijke dader is... hoe kan het nog steeds dat iemand met zo'n strafblad toch vrij rondloopt. Omdat de beroepsprocedure steeds maar wordt opgeschort. Wie zorgt daarvoor? En een minister die het niet begrijpt maar er zich bij moet(?) neerleggen. We zijn echt wel kort van geheugen hier te lande. De Witte Mars al vergeten? Ruim 22 jaar geleden liep ik mee in Brussel. Er volgden beloften, maar weinig resultaten. Politieke verantwoordelijkheid is zwaar om dragen, maar als je het niet kan moet je niet naar die postjes lonken. Dit moest écht eerst van mijn lever. Pas nu is er plaats voor medeleven en ja: verdriet...

zaterdag 4 mei 2019

1 Mei - Sporttriptiek...

Van "mei" mag het iets meer zijn. Zitten weeral in de vijfde maand, en hoe? Druk, druk, druk... en volop Couckenbak aan alle kanten. Het ergst van al is wellicht mijn snookerverslaving. Niet dat ik het zelf ben beginnen spelen, breng me niet op gedachten, maar dat wereldkampioenschap in Sheffield heeft mij wel telkens stevig te pakken. Neem nu de halve finale tussen Higgins en Gilbert. De kenners weten alvast waar ik het over heb, en het leuke is: de anderen hoeven er zich niks van aan te trekken. Blik dus in uw aller voordeel terug op het voorbije kantel moment tussen april en mei. 


Net daarvoor kwam de uitspraak in de zaak Caster Semenya. De hyperandrogene atlete uit Zuid Afrika had een beslissing van de atletiekfederatie aangevochten. Het gaat over teveel natuurlijk aangemaakte testosteron   en de invloed daarvan op prestaties bij loopwedstrijden. In beroep werd deze uitspraak bevestigd en mag ze slechts deelnemen op bepaalde afstanden als ze door aangepaste medicatie haar testosteron niveau   beneden de "norm" brengt. Vind dat de sportwetgeving hierin te ver gaat. Discriminatie. Als de natuur ervoor zorgt moet het zo maar zijn... 
Ooit werd er op 1 mei een bijna-wieler-klassieker voor beroepsrenners gereden in Hoboken. De traditie wordt door de plaatselijke wielerclub hooggehouden, zij het dat nu de jongeren hun beste beentje mogen voorzetten. In het provinciaal kampioenschap voor junioren trad ook mijn buurjongen aan. Rik VH was echter niet in beste doen. Sukkelt al een tijdje met zware verkoudheid en kon zijn kansen dus niet voluit verdedigen. Komt daarbij dat hij eerstjaars is en dus tegen kleppers van ruim twee jaar ouder en sterker moet opboksen. Toch is hij deze vermelding en foto waard, al is het vlak voor de "groene vlag". Hier in de Steynstraat, en niet op Abbey Road zoals de achtergrond zou kunnen laten vermoeden...
En dan was er ondertussen ook die tweedeklasser die er met de voetbalbeker vandoor ging. KV Mechelen zet de hele Belgische voetbaltop te kakken. Vandaar misschien hun bijnaam? Kampioen in tweede en nu de beker. Om die in ontvangst te nemen hadden ze wel propere handen. De kans bestaat echter dat ze volgend seizoen in derde spelen en al helemaal geen Europese licentie krijgen. Bestuurlijk bedrog...

zondag 28 april 2019

Herman "Ván..." - deel III

De eerste post-paasweek zit erop. Eieren rapen was er niet bij deze keer. Wel zat midden in deze week "25 april" geprogrammeerd: de naamdag van schrijver dezes. Marcus, Marco, Marc, Mark, Marrek... whatever, you name it. Veel voeten had die dag niet in de aarde, hoewel... toch een strandwandeling die er mocht wezen. Een weekje De Haan leent zich daartoe uitstekend. En ook om herinneringen op te halen, pure nostalgie. Sunparks: met de kinderen eind jaren '80, als verblijfplaats tijdens een talententornooi voor Sunair Oostende in de mid-nineties en daarna voor een summerbreak met de kleinkinderen in het eerste decennium van deze eeuw. Nu gewoon even uitwaaien en tussen de wisselvalligheden van het weer door profiteren van wat er nog rest aan voorjaarszon. Een niets om handen week, geen gedoe, relax. Tenminste nadat de haan drieëndertig keren heeft gekraaid...

Qua timing perfect om een volgende boek uit te lezen. Zat een hele tijd verstopt achter meer urgent leeswerk. Noem het toeval of niet, maar beter dan dit heb ik zelden een boek op het juiste moment en ritme gelezen. Heb er m'n tijd voor genomen en bij regelmaat een heel hoofdstuk herlezen. Om het goede gevoel opnieuw te proeven. Ben dan ook een liefhebber van Herman van Veen.  Vorig jaar begonnen aan wat voorlopig zijn bio-trilogie kan genoemd worden. Het begon met Voor ik het vergeet. Probeerde toen voor 't eerst en in navolging van "den Herre" mijn barokke zinsconstructies aan de kant te schuiven. Kort daarna las ik Herinnerde dagen. Ook nu weer diezelfde stijlaanpassing. Het lukt me vrij goed en probeer het deze keer wat langer vol te houden. In het leesverslag staat nog iets over Duvel-quota. Da's nu niet meer aan de orde. Ben al 19 maanden 0.0%... En dan nu Voor het eerst. Om het wat ingewikkeld te maken: derde keer goede, betere, beste keer? Wat het boek al helemaal aantrekkelijk maakt is de ondertitel: "Verhalen over ouder worden". Prachtig geschreven, over hoe een man de levensjaren met bijhorende ervaringen stapelt. Leer er ook door dat "ik" niet belangrijk is, noch ben. Wil dat vanaf nu ook eens een kans geven. Proberen gaat mee, zei mijn schoonvader aan de kaarttafel en hij kwam een vieze negen uit. Nu nog een rustige wandeling doorheen de Bosduinen. In De Haan aan Zee...

woensdag 24 april 2019

Vijgen na...

Het leek een echt ouderwets paasweekend te worden. De donderdag was wit als in zijn beste jaren, vrijdag was een hele goede - echt waar! - en op stille zaterdag gingen we wandelen. Nog net op tijd om de Haspengouwse appelbloesems te aanschouwen. Heel de tijd schitterend zomerweer... Pasen moest de kroon op het werk worden. Dat hebben die terroristen op Sri Lanka vast ook gedacht. Verdoemme toch. Kan het nu echt niet meer zonder. Welke godsdienst er ook mee te maken heeft, ik wil het niet meer horen en als het predicaat "extremistisch" gebruikt wordt is het al helemaal foute boel. Geloof in, vertrouw op, bid voor gelijk welke god of opperwezen maar doe het individueel. Voel je er zo mogelijk goed bij, maar laat vooral de gestructureerde organisaties die de eigen groep extreem belangrijk vinden achterwege. Alstublieft !! Voorlopige balans: 290 doden, minstens 500 gewonden. En ondertussen een vrij duidelijke piste die opnieuw naar IS leidt. Het leven kan hard zijn,  en nu op Sri Lanka "onmenselijk" zelfs. Elk slachtoffer van terreur is er een te veel, het verdriet moet enorm zijn. En toch zijn die geweldenaars onze angst niet waard. In procenten uitgedrukt is de kans op overlijden als gevolg van een terreurdaad enorm klein. Vergeleken met verkeer en welvaartsziekten een bijna verwaarloosbare oorzaak. Maar het blijft een harde noot...

Tweede paragraaf lag al meer dan een week te wachten. In het vet dus. Kreeg mijn leesvoer deze keer aangeboden vanuit een minder te verwachten hoek. Kameraad Frank W. bracht zijn boekenkast op orde, cadeautje voor Polo. Stefan Brijs deed wel een belletje rinkelen, het werk zelf kende ik niet. Bezit enige oorlogsinteresse via mijn maten Eli & Nolle. WO I: Eli. Wilde het dus wel lezen. Zeer aangrijpend boek, voert je op een heel bijzondere manier naar de diepe gronden van de oorlogstristesse. Geen hoogdravende woorden, eenvoudig en raak. Pakkende beschrijving van wat er in een mens kan omgaan. Voor en tegen, met en zonder, direct of indirect... en de meest uiteenlopende facetten van angst en zinloos geweld. Een enigszins andere invalshoek, maar zeer actueel. Of zijn het gewoon vijgen na Pasen?