vrijdag 20 september 2019

Klassiek oep 't Scheld'

NA DE RONDVAART in Terneuzen stak enig schuldbesef de kop op. In Holland een uitstap naar de sluizen en ons vergapen aan grote boten, maar hebben ook wij niet een haven? Bij ons eigen Antwerpen, ja. En hoe lang is het wel niet geleden dat we die bezochten? Een hele eeuwigheid dus. Daar gaan we iets aan doen, een mouw aan passen en  inschepen aan het Steenplein voor een riviertocht richting Lillo. Daar draaien we het Deurganckdok in. Hierbij vergeleken stelt het havengebeuren van Terneuzen niet zoveel meer voor, en wijzelf nog veel minder. Onder de indruk. Van het dok, van de schepen, van de weidsheid van de rivier. Niet te druk op de boot, en op het bovendek al helemaal niet. Rust, bezinning en foto's maken. Uiteraard bedenkingen bij al die industrie en petrochemische toestanden op de oevers, Van het gebeuren op de kaaien zien we niet veel, maar hoeveel er staat en wat dat aan oppervlakte inneemt kom ik thuis te weten via de kaarten van Google Earth. Waanzinnig. En dan terug, en net voor we bij het Steen arriveren nog de verzameling oude havenkranen. De voorlopers van de huidige giganten die toen de stoomboten nog tot aan de kaaimuren en de dokken in de stad kwamen voor lossen en laden zorgden. Prachtige verzameling, waarbij ik net nog even twijfelde om die als foto in het verslag te kiezen. Maar neen, Polo blijft Polo. Ik kies voor de "Mozart" die richting Royerssluis vaart, het Straatsburgdok in en allicht op weg gaat naar het Albertkanaal. De blokken van de Luchtbal op de achtergrond. "Klassiek oep 't Scheld'". Voilà !!

dinsdag 17 september 2019

Iets helemaal anders

ER WAS EENS. Een klassiek prozaïsch cluster waarmee verhalen,  sprookjes en straffe verslaggeving maar al te vaak van start gaan. Wellicht de meest gebruikte drie woorden-combinatie om de openingszin aan te vatten. En nu voor een keer ook hier. Voor later. Om mij te helpen een en ander op de geheugenplaat te bewaren. Mijn harde schijf, er komen gaatjes in. Dan maar een paar dingen op een rijtje zetten. Het zoveelste weekend in gezelschap van de Bende. Die "van Jef" deze keer. Blijvend eerbetoon en herinnering aan Jef De Koster, onze grote basketvoorganger. Met z'n tienen naar Terneuzen, de vrouwen zijn er altijd bij. We zitten in de WO II-bevrijdings-mood en vinden, toeval of niet,  onderdak bij Winston Churchill in een Hampshire Hotel. Onze ervaring is deze keer prima. Vrijdag nog een korte dijkwandeling, aperitief en eten. Goed geslapen, stevig ontbijt en zaterdag op stap. Nu langs de wandeldijk aan de Oostbuitenhaven. Beelden op de dijk. Kies er deze uit: Twee keer niks van Joeri Stubbe. Vraag me niet waarom. Of doe het toch maar, om mij aan de praat te krijgen.  Het leek me wel gepast om met de nodige zin voor relativering enkele anekdoten aan te kaarten. Dat het mij momenteel zwaar valt om keuzes te maken en te bepalen wat wel en niet de blogselectie passeert. Dat de herinnering aan 911 na 18 jaar op de valreep opgerakeld werd door een FB-post van kameraad Gie H, het al 30 jaar geleden is dat men aan het IJzeren Gordijn begon te prutsen en het "vrije" Westen voor velen opnieuw bereikbaar werd, dat Polo & Pola zich 40 jaar geleden in de Hobokense Polder vestigden en daar nog steeds zitten, dat we al 75 jaar moeten teruggaan om die soldaat het Normandische strand zien op te wandelen, op weg om Europa te bevrijden.  Die dingen schieten afwisselend door m'n hoofd met tussendoor de goede EK-resultaten van de Belgische volleybalheren, de start van de vaderlandse basketcompetitie met de lancering van een bijhorende shoot!-FB-groep, het Anderlechtse voetbaldrama met Van Holsbeek en Vandenborre in de coulissen, de Belgische coureurs die zich links en rechts de naad uit de broek rijden, goeie uitslagen verzamelen en dan wel of niet in de WK-selectie geraken. 't Is gewoon teveel van het goede, en dus lopen we via de oversteek aan de Binnenvaartweg naar het centrum van Terneuzen. Inderdaad, we zijn er nog. Die dag vindt er het Shantyfestival plaats, binnen- en buitenlandse koren brengen zeemansliederen op verschillende locaties in de stad. Aparte belevenis, van terras naar terras, van café naar bruine kroeg, en tenslotte toch weer terug naar ons hotel. Zondag nog een havenrondvaart en bezoek aan de nieuwe zeesluis in aanbouw. Aan de voet van die grote bouwwerf voelde ik mij twee keer niks, en ook heel nietig naast de zeeschepen aan de kade. Da's weer eens iets anders. Iets helemaal anders. 

dinsdag 10 september 2019

Merci Marijke

HET ZIT EROP. Of toch bijna. Emily Beyns-Het Grote Zwijgen, heb nu ook het laatste deel achter de rug: 4. De Glimlach. Op de lange duur een zeer complex verhaal dat de nodige aandacht vraagt om het te blijven volgen. Maar het loont (naar mijn bescheiden mening!) de moeite. "Na Boek 4 is het toch afgelopen met een tetralogie." Dat merkt u zeer terecht op, maar de heer Schouwenaars was geen gewone. Hij beloofde zijn dochter 5 boeken voor haar te schrijven, en plakte er dus nog een Naschrift tegenaan. Een neerslag van wat er zoal gebeurde tijdens de periode waarin de "Emily Beyns'en 1 t/m 4" het levenslicht zagen. 1980-1981. Over omgevings- en tijdsgebonden factoren die zijn daverend schrijftempo hielpen bepalen. Onder stoom zetten, maar ook afremden. En dat komt vooral aan bod in dit vijfde boek, afgewisseld met cursief gedrukte passages waarin hij het woord richt tot zijn dochter. Wilde naar goede gewoonte rechttoe-rechtaan het werk van voor naar achter volledig doorlezen. Na enkele overstappen tussen "uitleg voor de lezer"- en "brief aan de dochter"-fragmenten heb ik het opgegeven. Gebeurt uiterst zelden. Nu heb ik mij beperkt tot het chronologisch verwerken van de lezergerichte explicaties en uitwijdingen. Voldoende nu, en geluk gehad: er zit een passage tussen over een treinreis van Adinkerke naar Essen om aldaar een voordracht te geven. In januari 1981. Daar wil ik nog meer over horen. De lokale historieken van mijn geboortedorp eens nagaan? De cursieve delen heb ik dus geskipt, beste Jessica, die komen misschien later nog wel eens aan bod. Voor wie van iets oubolliger maar tevens Bourgondisch taalgebruik en gelijkaardige verhaallijnen houdt is deze stapel een aanrader. Op voorwaarde dat tijd geen probleem is en u er een stevig leestempo op kunt nahouden. En daar ging het bij heer Polo de laatste tijd een beetje fout. Veel andere afspraken en beslommeringen, zodat zelfs de regelmaat uit de blogactiviteiten totaal verloren ging. Ik probeer het goed te maken. En ja, voor ik het vergeet: dank aan de onbekende boekenjager die alles in gang zette en "Merci Marijke!" om mij aan deze volledige tetralogie plus één te helpen.  

maandag 2 september 2019

Kolonie 7 - Colonie 7

SCHINDLER'S LIST THEMA.  De muziek op de achtergrond linkt de onderwerpen van deze post perfect aan wat voorafging. Toen Kazerne Dossin, nu de Koloniën van Weldadigheid. Vorige week bezocht met enkele collega-op-rust-gestelden van La Pola. Meer bepaald Kolonie 7 in Merksplas. Bericht met de foto van een landloper. Voor hem en voor zoveel anderen waren de "Koloniën" een toevluchtsoord, een thuis. Veel meer dan de gesloten instelling van wederopvoeding en weldadigheid die er doorgaans van gemaakt werd. En zoals ze ook bedoeld waren bij hun oprichting in het begin van de 19de eeuw. Veel geleerd tijdens de rondleiding. Over de wet op de armoede, en hoe die tot in 1993 strafbaar bleef.   Dus ook hier het verhaal van de mens aan de rand van de maatschappij. Of er buiten, want de landlopers die opgepakt werden stuurde men verplicht naar de Kolonie om daar afgezonderd samen te wonen en te werken. Ook nu aangrijpende verhalen. Wilden er nog meer over weten, dus een paar boeken gekocht: Landlopers van Toon Horsten en Landlopersblues van Louis van Dievel.  Zijn te koop in de brasserie waar we ook van een prima "landlopersmenu" genoten. Brasserie "Colonie 7" sluit goed aan bij onze vorige eetadressen: "Bistro 4" en "Steiger 3". Moet wel vervolgd worden.  Eetadressen met een "#" in de naam. Laat maar komen.

zaterdag 31 augustus 2019

Stille lessen leren

BIJNA STIL GEZWEGEN. Maar het grote stilzwijgen kan niet vaak genoeg doorbroken worden, dus nog maar eens een bezoek gebracht aan Kazerne Dossin in Mechelen. Bijna 26.000 Joden en zigeuners werden hier tijdens WO II op transport gezet naar Auschwitz. Nu de plek voor een memoriaal, museum en documentatiecentrum over de holocaust en mensenrechten. Bij het lezen van de Emily Beyns-tetralogie is de aandacht weer gewekt. Gelukkig een soort interne alarmbel die bij heel wat babyboomers nog afgaat. Ben daar niet rouwig om. Om die bel, wel om wat er toen gebeurde. Er wordt in het museum zoveel informatie aangeboden dat  herhaald bezoeken mij aangeraden lijkt. De vele details zijn aangrijpend, maar is het de leeftijd van mijn tanende brein: ik vergeet ze bijna even snel als ik ze gelezen heb. Wat wel blijft hangen is de algemene teneur en de vaststelling voor mij, onnozele ziel, dat extremen in een samenleving naar al dit soort uitwassen leidden. En dat de dreiging steeds aanwezig is en blijft. Hopen maar dat de slinger nooit meer te ver gaat doorslaan: niet naar rechts, maar ook niet naar links. Ijdele hoop? Of toch maar vaststellen dat democratie in al haar tussentijdse erbarmelijkheid nog niet zo slecht is. Onderhandelen, negotiëren, marchanderen, loven en bieden om tot een acceptabel  bestuur en een leefbare samenleving voor iedereen te komen. De beste en wellicht ook enige oplossing om de herhaling van grootschalige drama's als deportaties en uitroeiing te vermijden. Of hopelijk weer uit te stellen voor heel lange tijd.

Ook de tijdelijke tentoonstelling heeft haar uitwerking niet gemist. Left Luggage van Willy Baeyens is een verzameling achtergelaten reiskoffers en portretten van kindslachtoffers van de holocaust. Misschien niet het meest originele kunstwerk, want (te) sterk verwijzend naar beelden van de gelijknamige film van Jeroen Krabbé uit 1998. Gebaseerd op Twee koffers van Carl Friedman. Maar wel raak en mogelijks de trigger om die film dan toch eens op te snorren, of beter nog het boek te lezen. Een Polo zit nooit te stil om dan niet te lezen. Ben trouwens al in deel 4 van Schouwenaars' familie-epos bezig. Zit midden in 1968. Voor wie er zich nog iets bij kan voorstellen? En stap twee in de geplande strijd met de bladjeshaag is ook weer een feit. Buren op reis, extra groen-bakken beschikbaar. Lessen geleerd.

zondag 25 augustus 2019

Vuurwerk

PATS BOEM PAUKESLAG. Een van Ostayen aanzet in de overtreffende trap. Vroeger altijd gedacht dat die "pats" er gewoon bij hoorde. Niet? Blijkbaar niet dus. Maar hier past het perfect, kom toch niet rond met één vuurwerk. Knallers voor de Belgische hockeymannen die Europees kampioen werden. Red Lions die in de finale Spanje op een hoopje speelden nadat ze in de halve uit een verloren positie terugvochten tegen "den Duits". En nog oververdiend wonnen ook.  Wat ik ervan zag op tv bracht nog maar eens in de aandacht dat competitie op hoog niveau ook respectvol kan gespeeld worden. Geen discussies met de refs, geen tijdrekkende blessure-fakes, geen storende haatgezangen of opgefokte supportersblocs. Respect voor de tegenstander, het publiek, de scheidsrechters, de organisatie. Gewoon top!!! 

Eerder hadden we de Russische bijdrage aan het vuurwerkfestival in Knokke-Heist bewonderd. Vanop de eerste balkonrij aan de dijk. Zoiets blijft toch ouderwets mooi en imposant. "Ooooh, oei, aaahhh, daaarrr, kijk..." En applaus. Applaus. Tot slot de "bloemmekee". En nog meer applaus. Pure nostalgie. 
Daags nadien op terugtocht naar het binnenland een tussenstop in Brugge, die Scoone. Geen last van toeristen want 8 hoog met een staalblauwe achtergrond de zonsondergang over het Venetië van het Noorden bewonderd. Even bijbabbelen bij Bende-vrienden "van Jef" deze keer. Alvast nieuwe afspraken maken. Kom hier met die analoge agenda's!! Of stuur toch maar een digitale herinnering in "Agenda".
En is het om de derde hittegolf van deze zomer in te zetten of te markeren, maar zaterdagavond was er nog een uitgebreid vuurwerk te bewonderen over de Burchtse linkeroeverkant van de Schelde. Gratis en voor niks, weer Vip-seats, nu bij het eigen slaapkamerraam. Opnieuw pats, boem, patat, paukenslag. Zomerse hitsigheid en vuurwerk aan de overkant. Heb daarna toch goed geslapen. Gelukkig!

zaterdag 24 augustus 2019

BBB

BLAUWE BOMPA BEER. Waartoe een paar dagen aan zee ook al kunnen leiden? Staat bij één van de talloze kunstgalerijen op de Zeedijk in Knokke. Ooit in kleine versie cadeau gegeven aan Witse. Kleinzoon die ondertussen groot werd. Vandaag 14. HBD Wits'!!! Dan nu maar een foto van  een grote bompa beer voor de flinke vriend van Erik en Raf. Een heel bijzonder trio. Meer uitleg hierover enkel beschikbaar via PM. We hebben ondertussen zijn zus Joke uitgezwaaid bij haar AFS-vertrek naar de Dominicaanse Republiek. Een jaar lang de wereld bekijken en beleven vanuit een heel ander standpunt. Net als haar mama, oom en tante in de jaren '90. Na de heerlijk mooie woorden van "ons Bie" bij het vertrek van haar dochter doet de blauwe beer er goed aan  een moment van stilte in te lassen. Nooit fout om deemoedig een stap terug te zetten, te buigen en mee te genieten van zulke fijngevoelige teksterij. Gevolg: een tsunami aan empathische waardering en warme reacties op haar Facebookbericht. Geluk, tevredenheid, begrip en acceptatie. Chapeau!!! Losgelaten, napraten, beetje bekomen, weldoende siësta en op naar de volgende. We sluiten de dag af op het verjaardagsfeest van Katrijn. 40. Wens haar nog een deugddoende voortzetting en veel voldoening in het leven. Smeer uw kuiten maar in, "mevrouw"!! Het was een party om u tegen te zeggen. Wat zeg ik? Om "U" te roepen en te brullen, om in een babbel boven de dj-decibels uit te komen. Was nodig  om de laatste nieuwtjes uit te wisselen met andere Salamanca-bendeleden. Waren weer goed vertegenwoordigd. En daar bovenop een hele meute ex-collega's waarmee heer Polo het Instituut in Stabroek bevolkte. Daarmee moest nog veel doorgesproken worden. Hartelijk weerzien, deugddoende babbels, grappen en grollen, knipogen en bulderlachen. Alsof het gisteren was. Neen, ben er al acht jaar tussenuit. Da's lang. Niet te geloven. Merci voor 't feest Katrijn, en met velen afgesproken dat het niet zo lang meer moet duren voor we elkaar weerzien. Leven als een blauwe bompa beer. Een aanrader.