donderdag 15 augustus 2019

Back to the future

WARM EN KOUD, droog en nat. We blazen wat af tijdens deze op minstens twee gedachten hinkende zomerdagen. Blijkbaar ook het ideale moment om eens extra "gaz" te geven bij het verzetten van geestverrijkend culturele rauwkost. Rob van Essen ontving de Libris Literatuurprijs 2019 voor zijn roman De goede zoon. Schoondochter Shanthi schafte zich het bekroonde werk aan, waarna Heer Polo het op zijn beurt van haar cadeau kreeg voor zijn 68ste verjaardag. Merci! Na Wees onzichtbaar van Murat Isik - gelezen in het afgelopen voorjaar - nu weer een Libriswinnaar onder mijn lezend oog. De tweede op rij. En weer met de meest lovende recensies op de achterflap. De Volkskrant blijft nuchter, maar o zo 'to the point': een roman die intrigeert, amuseert en aanzet tot denken over onszelf en de wereld.

Dat het geen simpel proza is werd al meteen duidelijk. Heb wel meer boeken gelezen waarbij de aanhef voor de nodige moeite zorgde, maar heb nog nooit zo lang 'gezwommen' om alleen al maar boven te blijven in de aanzet van een boek. Onvoorstelbaar hoe van Essen dit vooruit-achteruit geschreven verhaal aan de man/vrouw weet te brengen. Voor de durvers onder ons alvast 'warm aanbevolen'. 
In de eindfase van dit leeswerk een mailtje van Hans: "Ha die Marrek, Vanochtend zat ik te luisteren naar aflevering vier van de El Tarangu podcast. Toen de filosoof aan het woord kwam moest ik opeens aan jou denken..." Krijg er de link bij en beluister diezelfde avond nog bewuste aflevering vier. Genoeg om zo snel mogelijk daarna tijd aan de rest van het verhaal te besteden. In combinatie met de laatste hoofdstukken van De goede zoon voert dit mij naar de rand van mijn begripsvermogen, een uitdaging voor welke vorm van tijdsbesef dan ook. Compleet 'back to the future'. Merci Hans voor de tip. 

vrijdag 9 augustus 2019

Fietsen

LEVEN EN DOOD. Weet uit ervaring dat die twee dramatisch dicht bij elkaar kunnen liggen. Deze keer bevindt de context waarin zich heel wat verder van mijn bed, maar ga ook dit niet snel vergeten. Of toch? Vandaar deze reminder, voor mezelf en de veel latere bezoekers op de MMMP. Het gaat hier over de hoogste toppen scheren en doorheen de diepste dalen ploeteren. 


3 augustus: Remco Evenepoel wint de Clásica San Sebastian. Op zijn 19de, de jongste Belgische winnaar ooit. Euforie. Belgische wielerwereld wordt zot. De hemel op aarde. Woorden schieten tekort. 
5 augustus: Bjorg Lambrecht maakt een zeer ongelukkige val in de ronde van Polen. Op zijn 22ste. Geen hulp kon baten. Belgische wielerwereld rouwt. Andere woorden, maar schieten ook nu tekort. 
8 augustus: Remco E wint het EK tijdrijden in Alkmaar. Hij tankt energie en motivatie uit hevige emoties bij het verlies van collega-renners. Draagt zijn titel op aan Bjorg Lambrecht en ploegmaat Stef Loos. 

De gebeurtenissen uit de wielerwereld bepalen het aangezicht van het sportnieuws. Heel even toch. De media tonen nog maar eens hoe vluchtig alles is. Antwerp-Plzen  1-0. Lukaku naar Inter. BEL-USA 1-3.

zondag 4 augustus 2019

Het hoofd en de benen

HEB EMILY ACHTERGELATEN. Op de woonsite Groen Zuid in Hoboken. Benieuwd of ze al opgepikt werd, en ook door wie. Heb ondertussen al een volgend boek achter de kiezen. Iets totaal anders deze keer. Was eigenlijk van plan het rustig aan te doen maar liet me meeslepen in het looptempo van de kopgroep. De drang vooruit was te sterk. Het hoofd weegt zwaarder dan de benen. In overdrachtelijke zin, geen taalfout dus. Even alles op een rij: Tom van Tineke doet twee ouwe loop-Oesjma's een boek cadeau. Hijzelf is stilaan ervaren marathonloper geworden en zette reeds de stap naar het ultra-gebeuren. Zijn vriend/kennis Olivier publiceerde onlangs zijn eigen Spartathlon-verhaal.  246 kilometer lopen van de Acropolis in Athene naar hartje Sparta. Om daar de voeten van Leonidas te kussen. En vooral de weg doorheen zijn dagdagelijks leven om deze uitdaging tot een goed einde te brengen. Dat wilde Tom met ons delen. Van een loper over een loper voor lopers. Delen van vreugde en geluk. En dat "geluk misschien niet meer is dan een aaneenschakeling van momenten van tevredenheid, gekoppeld aan zelfaanvaarding en het vermogen anderen te begrijpen." Olivier Verhaeghe loopt veel kilometers en filosofeert ondertussen zijn eigen leven op de rails. Zalig en inspirerend. Tot en met de marathon en zelfs een gedeelte van de trainingen op weg naar het ultralopen komen mij zo herkenbaar voor. Ben zelf nooit verder dan die 42.195 meter gekomen, maar het (be)leven van lopen, de momenten van intens genieten, het altijd buiten zijn, het meestal ook alleen lopen. Alsof het gisteren was. Als ik op de allerlaatste pagina dan een overzicht lees van zijn persoonlijke records komt de affiniteit helemaal aan de oppervlakte. Zou dikwijls in dezelfde wedstrijdgroep gezeten hebben. Alleen de stap naar de heroïek van de super lange afstanden werd hier nooit gezet. En nu is het te laat: tikker en heup en een postprostataire cocktail van discomfort hebben daar anders over beslist. Merci Tom J voor dit prachtige cadeau. Het heeft er voor gezorgd dat heer Polo in z'n kalende hoofd weer helemaal een loper is geworden. Stukje van mezelf hervonden. Het hoofd en de benen. 

vrijdag 2 augustus 2019

Coach Robert Marchant

EEN HEEL BIEZONDER iemand. Coach Robert Marchant heeft ons verlaten. Zoals de familie het laat weten "op zijn eigen speciale manier". Echt een monument in het basketwereldje, een icoon. Een man met veel verdienste en trofeeën. Zo gedreven en onderlegd in zijn basketkennis, een coach om "U" tegen te zeggen. Maar, voor zover ik hem mocht leren kennen, ook een heel integer man. Een fijn mens met aandacht voor wie zijn basketbalpad kruiste. Mocht ooit een tijdje zijn zoon Kenny in de ploeg hebben. Herinner me mijn eigen nervositeit als vader en moeder een wedstrijd kwamen volgen. Echt niet nodig want de grote coach Robert Marchant gaf steeds positieve feedback en is ongeweten ook een hele steun geweest in mijn leven aan de zijlijn. Tot en met die toevallige ontmoeting na een play-off wedstrijd in Oostende. Pas twee jaar geleden, en ja: je herkende me nog en had direct tijd voor een babbeltje. Stond met je echtgenote te wachten op Kenny die jullie naar huis zou voeren. Om af te sluiten nog dit: net als bij mijn grote voorbeeld en beste vriend Jef De Koster valt jouw sterfdatum samen met je verjaardag. Op zijn minst een biezonder gegeven.  Mocht je hem ergens tegenkomen, doe Jef de groeten van mij. RIP Coach Robert Marchant.

maandag 29 juli 2019

Gevonden, gelezen en achtergelaten

WAT EEN ONTDEKKING. Zeg dat wel: het moment, het boek, de schrijver. Enkele weken geleden, in de aanloop naar de grote hitte, was er nog tijd en goesting voor af en toe een wandeling door onze Polder. Tijd zat en fut te koop. Op een dag ligt aan de uitgang van het wandelgebied dit boek. Met een bericht van De Boekenjagers. Niet getwijfeld: meegenomen. Terwijl de hittegolf een aanloop neemt en een loopje met ons. Lezen in de schaduw, doseren en regelmatig even onder de tuindouche. 's Avonds laat en 's morgens vroeg, net voor het slapen gaan en direct na het wakker worden. Het verhaal van Emily Beyns en haar familie houdt mijn aandacht vast. Verorber deel één van deze tetralogie in veel kleine maar zeer frequente happen. De Antwerpse (haute) bourgeoisie  op het eind van het interbellum, familieperikelen, hun escapades op den buiten, politieke en morele achtergronden. Soms is Anna Karenina niet veraf. Met zijn 300 bladzijden is dit deel pas het eerste kwart van het totale werk. Het zal slechts een kwestie van tijd zijn voor de overige delen ook mijn leeshonger gaan helpen stillen. Wordt allicht bibliotheekwerk, want de boeken van Clem Schouwenaars liggen precies niet zomaar voor het oprapen. Hoewel. Met dank aan de boekenjagers. Als de naam van de schrijver al ergens een belletje deed rinkelen, dan bleef het bij één enkele rink'. Op wikipedia is een summiere beschrijving van zijn leven en opsomming van zijn werk te vinden. De doodgezwegen schrijver. Om die reden ook nooit van gehoord op school zeker? Of gewoon vergeten? Het was hoe dan ook een fijne ontdekking: boek, schrijfstijl en auteur. Nu nog het jagersverhaal vervolledigen: eerstdaags keert dit item terug naar de wijde wereld, langs een of ander wandelpad,  verpakt in een waterdicht zakje en wachtend op de volgende lezer. Met de hulp van Inge Q. Zij mag bij deze gewaarschuwd zijn. 

zaterdag 27 juli 2019

Het grote Oesjma drama

DE EERSTE MAAND zit er weer ruimschoots op. MMMP ging rustig aan zijn vijfde jaargang in. Enkele eerder aangekondigde wijzigingen in  de uitvoeringsvorm zijn doorgevoerd en blijkbaar zonder enig probleem door het publiek verteerd. Heb toch geen opmerkingen of reacties gekregen. Dat kan natuurlijk óók al een gevolg zijn van de warmte/hitte die we de laatste dagen in gestaag toenemende mate te verwerken krijgen. En net daarvoor, eigenlijk op een als "zwaar doorregend" aangekondigde dag, wendden wij de steven Yellowwaarts om naar goede gewoonte een dagje te gaan feesten met de Oesjmacharas. Geen actuele foto's van, dus dan maar eentje uit 2010. Een mini-Oesjmachara die de luchtballonnen verwelkomt. Heerlijk was dat toen, en ook nu weer Er heeft altijd enige twijfel bestaan over de schrijfwijze van dit verschijnsel. Hier houden we het op de versie met "ch". Door de jaren heen is evenwel ook een verkorte en meer alledaagse variant ontstaan en spreken wij tegenwoordig meestal over "Oesjmas". Deze etymologische kronkel om de verwijzing in de hoofding van dit bericht te verklaren. Nu u weet over wie het gaat, tijd voor de kadering van het "drama". 
Daartoe lijkt het mij nuttig gebruik te maken van een selectie uit de WhatsApp-jes die recentelijk binnen de gelijknamige groep gepost werden. Eens de klassieke aankondigingen, afspraken, overwegingen, evaluaties, blijken van wederzijdse respect en dankbetuigingen na het evenement gepasseerd waren kwam er een eerste alarmerend bericht: 

ND: Zijn er bij de Oesjmachara's nog die symptomen van buikgriep gekregen hebben? B in T, J en F in     H, en wij gisteren na een bezoek aan mijn zus in Tholen. Vandaag veel geslapen, nu al iets beter. 

Al snel met deze reactie als gevolg:
BD: Haha, ik wou net hetzelfde vragen... lig ook al een hele dag als een slappe vod in de zetel 

Toen leek het hek helemaal van de dam en was de vloedgolf van reacties niet meer te stuiten:
LiV: Aiai, C had vorige week al wat buikgriepachtige symptomen. 
      A gisteravond/nacht. Maar hij zegt dat het een toxine is. 
PV: Wij nog vrij van alles. 
K: Wij zijn ook oké 
E: Ik ben nu ziekig, maar dat lijkt me wat te laat om nog van zaterdag te dateren
LP: Hier alles naar wens :-) Een toxientje, en wat moeten wij ons daarbij voorstellen? 
K: Van de warmte gisteren en vandaag?
LiV: Zoiets, maar omdat iedereen het heeft denkt hij eerder aan een ééndagsvirusje. Iets van het eten lijkt onwaarschijnlijk, dan zou het de avond of dag na de bbq optreden. We moeten in het vervolg niet meer zo hartstochtelijk kussen!
T: Ik ben zaterdag zelf al enkele keren... moeten gaan en 's nachts ziek geworden. Ben nu enkele dagen van de kaart. 
AD: Oei oei oei...
        Ikke voorlopig nog geen last
LiV: Aiai, T... voor of na het eten?
T: Er na. Niet opgevallen? Ik heb dat hele tijdschrift op jouw toilet uitgelezen. 
LiV: haha, al sjans dat er een tijdschrift lag
       lastig om te weten van wie of wat het komt. gelukkig moeten we nu allemaal rustig aan doen met          de warmte, kunnen we het uitzweten. 
BD: Is toch niet zo moeilijk... is oesjma-xine
LeV: Ik ben ook maandagavond  hier in Anzère aangekomen met onpasselijk gevoel. Deze nacht overgegeven. Vandaag heel de dag gevast. Nu is het wat beter. 
AV: Dit is de 'wraak van de Oesjma', als bewijs dat hij bestaat. 
LiV: jep! vannacht zelf ook slachtoffer geworden. A's diagnose: 'hyperaccuut virus', een beetje zoals ebola maar we noemen het oesjma... springt van de ene naar de andere. Je krijgt het of je krijgt het niet, volgens A. 
NP: Topdokter! Moet meedoen aan gelijknamig programma. 
ND: Nest P blijft gespaard!?! Wat zou er met het aperitief gebeurd zijn? Of zat er iets in de ijsjes? Zullen we een commissie samenstellen om het onderzoek te leiden?
LiV: Volgens de topdokter heeft het niets met het eten te maken. Enkel met elkaar. Iemand heeft een beest binnengebracht... Wie was eerst?
LP: West-Vlamingen zijn gewoon het sterkste ras... Allemaal verhuizen kan een oplossing bieden. 
LiV: Ofwel het beest al doorgemaakt en doorgegeven?
K: Ik zou dat beestje willen... Ik ga al 3 dagen niet naar de wc...
LiV: Movicol is anders iets aangenamer dan 'het oesjma beest'

Waarna volgend statement de lange conversatie afsloot:
MD: Montezuma heeft een waardige concurrent. 

De grote Oesjmachara mag tevreden zijn en terugblikken op weer een geslaagde bijeenkomst waarop hij ditmaal ten overvloede zijn stempel heeft gedrukt. Dit grote Oesjma drama verdient absoluut een ereplaats in de annalen van onze stam. Oesjma - Oesjmaa  - Oesjmaaa - Oesjmaaaa - Oesjmaaaaa. 

maandag 22 juli 2019

50 Years Ago

VIJFTIG JAAR GELEDEN, de zomer van '69. Een meer dan memorabel tijdsgewricht in des mensen geschiedenis. Afgelopen weekend herdachten we al twee wereldmomenten. Voorop de eerste Tour-overwinning van Eddy Merckx, althans voor de wielerwereld. De Belgische dan toch. Enige relativering is hier wel op zijn plaats, maar voor de rest mag chauvinisme nog eens troef zijn. Écht wereldnieuws waren dan weer de eerste stappen van Neil Armstrong op de maan. Hoewel volgens non-believers dit gebeuren zich afspeelde in een Hollywood Studio en dus qua importantie beperkt dient te blijven tot de filmgeschiedenis. Hoe dan ook, Summer of '69 is een merkpunt gebleven. Net zoals sinds de geboorte van die kleine in Bethlehem de tijd gerekend en verdeeld wordt in vóór en nà Christus zou men van een pre- en post-Armstrong tijdperk kunnen spreken. Hoewel dit niet zo simpel is als het lijkt: Armstrong was, is en zal er nog een hele tijd zijn. Louis, Neil en Lance. "Een heel bijzonder trio!" is het minste wat daarvan kan gezegd worden. En wie wordt de volgende? De volgende!